Jednym z urządzeń, pozwalającym na rozdział mieszaniny ciecz – ciało stałe, jest hydrocyklon. Jego zasada działania opiera się na podawaniu zawiesiny stycznie do korpusu, co powoduje wprowadzenie jej w ruch wirowy, czego skutkiem jest działanie siły odśrodkowej na cząstki zawieszone w cieczy, które odrzucane są na ścianki urządzenia. Tam wytracają energię i pod wpływem siły grawitacji przesuwają się do części stożkowej aparatu, ciecz zaś wydostaje się przelewem górnym.
Hydrocyklon należy do urządzeń pasywnych, a więc niewymagających dodatkowych źródeł energii. Generuje zatem znikome koszty eksploatacyjne. Jego konstrukcja jest bardzo prosta, pozbawiona części ruchomych, dlatego ryzyko jakiejkolwiek awarii jest znikome. Należy jednak pamiętać, że hydrocyklon projektuje się na określoną wartość przepływu, dlatego należy zapewnić stabilne warunki prowadzenia procesu.
Bardzo popularną metodą oddzielania cząstek stałych z cieczy jest także filtracja. W procesie tym następuje rozdział zawiesiny na zatrzymywany na porowatej przegrodzie osad ciała stałego, tworzący placek filtracyjny, oraz na ciecz klarowną (filtrat), przepływającą między porami przegrody. Jednym z najwydajniejszych urządzeń filtracyjnych jest filtr samoczyszczący, który z punktu widzenia prowadzenia procesu pracuje w sposób ciągły. Nagromadzony osad usuwany jest bowiem bez konieczności przerywania procesu filtracji.
Filtr samoczyszczący składa się ze stalowej obudowy, przegrody filtracyjnej w postaci sita szczelinowego oraz specjalnego skrobaka. Procedura czyszczenia polega na ruchu skrobaka w dół, przez co osad kierowany jest do zaworu spustowego. Następnie skrobak wraca do górnego położenia. Sygnałem do rozpoczęcia procedury jest spadek ciśnienia na filtrze o zaprogramowanej wartości. Filtr samoczyszczący jest aparatem w pełni automatycznym i bezobsługowym, przez co znacznie ogranicza koszty eksploatacyjne. Jego największą zaletą jest jednak bardzo duża wydajność, niemożliwa do osiągnięcia w przypadku filtrów innego typu.
